Our Society and Adult Supremacy, Part 1

Last week in our blog, we mentioned the concept of ‘Adult Supremacy’ (AS), the dominance of (the interests of) adults. Seeing that this theme is so closely related to everything that ACE-awareness is about, we would like to elaborate on this in more detail, based on earlier articles Marianne has written on the topic. Our guiding question will be whether we will be able to let ourselves be taken by the hand of a baby’s basic, primal needs and whether we can design our societies in such a way that we can accommodate caregivers to attend to these needs more easily than is currently the case. What can we do to, in the words of developmental psychologist Darcia Narvaez, stick with the ‘evolved developmental niche’, in which a nurturing environment leads to species-typical outcomes in health and wellbeing? Today’s blog is the first part in a series and discusses a number of basic aspects of human coexistence.

Socialisation

Human babies are very immature when they come into the world. Their developmental stage at birth means they are totally dependent on others. The quality of the care they are surrounded with, influences how their physical, social, cognitive and emotional systems will mature. This immaturity also means that children have many needs. Every parent can relate to that: the infant’s need to be cared for is immense!
Despite all this initial immaturity, all over the world children generally become competent members of their social communities: they go through the process of socialisation. They master the local language both verbally and bodily, they know what is expected of them and they rapidly notice what is ‘appropriate’ and what is not. Every environment has its own demands and is distinctive in what it has to offer. In a hostile and harsh living environment, children will have to learn different skills than in a plentiful or kind setting. Try to imagine what this has been like for millennia: a child growing up on a savannah, where most of the time water and vegetation are scarce and prey animals always lurk, has to develop a different behavioural repertoire than a child growing up in a subtropical setting with a lot of rain and crops and fruits, or than a child in the Arctic, focussed on protection from the cold and the catching of fish. The differences between industrialised societies may be less big, but even there, children have to deal with specific societal characteristics that influence daily life and social interaction. One rather powerful example is the continuously changing trends in socialising for children – where today we observe more time spent on gadgets (smartphones, tablets) and less time spent on the playground than we could ever imagine even 20 years ago, let alone 100.
One way or another, we all have to adapt to our living environment to survive.

The cover of the dvd ‘Babies’, on the first year of life of four babies in four different locations around the world (Namibia, Japan, Mongolia and the United States)

Universal environmental influences?

During much of human history, societies strongly depended on what the living environment had to offer – such influences do not disappear easily. The way in which a society takes shape and the habits, traditions, and rituals that come with it, will to some extent be related to those influences. To illustrate this, the fact that the Netherlands are known for their ‘polder culture’ has its roots in such an environmental aspect. In a country where water level and water force are a constant threat, not only for your home base, but also for your harvest and your trading activities, you will have to, whether you like it or not, cooperate to keep your feet dry. The much-discussed and often considered infamous ‘poldering’ in politics and all kinds of work settings thus has a cultural-materialist caliber: the natural environment has a centuries-old influence on the local character. In this case that amounts to: you need to have constructive relations with the one who manages the canals, whom you may not know and who may be far away, in order to achieve the water level in the ditch along your farmland. That is something very different from maintaining a good relationship with your mother’s cousin who controls the water well in your village.
How a culture develops, may not be fully determined by the environment and its natural and man-made resources, but it is partly, and most of the time this has old, historical origins. Within anthropology, this social construction is a core theme that we have often heard being addressed in more or less this way: ‘How people behave, is not fixed, but is established by social and cultural influences. These determine how everyone in the group deals with a situation. We cannot make any universally valid statements on that, because it is different everywhere.’ Is this indeed true? Can we not discover similarities in the effects of certain circumstances? Are there no universal features and behavioural patterns that connect people with one another? Probably there are, because if there were not, then why would we find discrimination so objectionable? Is that not exactly because we have so much in common and are equal in that, despite all the external, apparent differences? Let us take a look at that as well from an evolutionary perspective, at all that connects us.

Much of the social conventions we abide by, is not visible and often not even conscious. We will dive into this aspect of biopsychosocial influences on health and wellbeing in a next episode.

‘Wired for connection’

Within the possibilities and limitations of the living environment, children learn the skills to survive in their own life world and to make the best of what it has to offer. Connection to others is crucial in those efforts, because of the aforementioned dependence. Fortunately, children are inclined by nature to seek connection to others; they are ‘wired for connection’, neurologically built to make and expect contact with others. Additionally, children are innately ‘prosocial’: with their large eyes, chubby cheeks and upturned nose, they try to seduce adults to care, share, help and support, and from the very beginning, they themselves also seek opportunities to maintain good social relationships by caring, sharing, helping and supporting. The idea that children are egotistic, is really a myth that desperately needs to be discarded.
Prosociality is a concept that is often seen as a proactive form of socially competent behaviour: we not only try to avoid letting things get messed up and avoid obstructing mutual relations, but we actively try to influence things in a positive way. That tendency for empathy and cooperation is innate, but like other skills, needs a responsive environment to flourish. The foundation of prosociality is a deeply ingrained expectation pattern, an existential need to be part of a community, to be seen and heard and valued, because without all that, survival is hardly possible. Social isolation is, for a social animal like the human, one of the worst things that could possibly happen.

A still from the dvd ‘Babies’, with a young sibbling taking care of a baby and thus being granted responsibilities that require empathy and attentiveness

Conclusion

Today’s conclusion can be that children are very dependent at birth. Very soon, however, they become socialised in their own life world and they learn to deal with its possibilities and limitations. The proficiency they show in doing so, comes from their innate capacity to initiate relationships with others in their social environment: they are prosocial and ‘wired for connection’ and they want to be a respected member of their ‘tribe’.
Next week, we will look at the biosocial inheritance, the impact of the social environment on our biology.

Het smelten van ‘De kleine ijsberg’ – een kinderverhaal over genezing door verbinding (English below)

Vandaag bespreken we een boek met je, een boek met een kinderverhaal dat bij aandachtige lezing veel meer blijkt te zijn dan zomaar een kinderverhaal.

‘The Little Iceberg’, ‘De kleine ijsberg’, is het eerste kinderboek van connected baby, met zorg geschreven door Nicky Murray en verbluffend geïllustreerd door Sylvia Lynch. Meteen na publicatie is het boek een onverwacht groot succes geworden in het Verenigd Koninkrijk en in andere Engelssprekende landen en het mag zich verheugen in interesse van zowel ouders als professionals en scholen.

Nicky is sinds jaar en dag leerkracht en schooldirecteur in Schotland. Tijdens de jaren dat hij voor de klas stond, was hij geraakt door de hoeveelheid stress en angst die veel kinderen met zich meedragen en die door volwassenen vaak over het hoofd wordt gezien. Hij besloot dit verhaal te schrijven, een verhaal dat één van de manieren zou kunnen zijn waarop kinderen kunnen worden geholpen bij het herstellen van de verbroken verbinding die ze ervaren als gevolg van meerdere vormen van emotioneel trauma. Sylvia is al haar hele leven kunstenares en ze won de wedstrijd die was uitgeschreven om een illustrator voor het boek te vinden. Wij zijn helemaal weg van de visuele wereld die ze heeft gecreëerd en waardoor het verhaal zo levendig gestalte kan krijgen in de verbeelding van de lezer.

‘The Little Iceberg’ is een krachtig en creatief verhaal over een ijsberg en een kleine vogel, midden op de oceaan in de noordpoolcirkel.

  • De drijvende ijsberg is een metafoor voor een bang en eenzaam kind dat is losgeraakt van de (sociale) wereld waar het bij hoort, dat een beschermende laag van dik ijs om zich heen bouwt om te kunnen omgaan met de koude, vijandige omgeving, en dat, diep onder het zichtbare oppervlak, de zichtbare buitenkant, een grote last met zich meedraagt. Niemand besteedt aandacht aan de ijsberg, want het is er slechts één van vele en bovendien is iedereen bang om met de scherpe kantjes en dikke laag ijzige kou in aanraking te komen, terwijl dat het laatste is wat de ijsberg wil, dat iedereen zoveel afstand bewaart.
  • De vogel is een sneeuwgors, karakteristiek voor de noordelijke poolcirkel, die onvermoeibaar op de ijsrichels zit, zichzelf diep in de sneeuw ingraaft om warm te blijven, en communiceert met prachtige melodieën. De vogel symboliseert degene die een helpende hand uitsteekt, die niet bang is om afgewezen te worden, die de moed vindt om dag aan dag intens mededogen te hebben, die de ijsberg uiteindelijk laat zien dat de wereld niet zo’n eenzame plek is als ze soms lijkt, dat verbinding met anderen helpt om de eigen lasten te dragen, dat het mogelijk is om je open te stellen en te genezen van de pijn die je hebt opgelopen, dat vrijheid en geluk óók deel van onze wereld zijn. We leren de naam van de vogel niet kennen, want het doet er niet toe wie ze is; het kan iedereen zijn – oprechte vriendelijkheid is niet gebonden aan leeftijd of persoon.
  • De noordelijke poolcirkel plaatst het verhaal in een natuurlijke omgeving van een ver en onbekend ijzig land, van een eindeloze, diepe en koude oceaan, van storm en onbarmhartige wind, en allemaal staan ze symbool voor de wrede, vijandige wereld waar kinderen dagelijks mee te maken hebben als ze veel trauma ervaren en zich terugtrekken en afgesneden voelen van hun sociale leefwereld.


Een belangrijk aspect van het boek is de handleiding die erbij hoort, geschreven door de auteur, Nicky Murray, en onze zeer gewaardeerde collega dr. Suzanne Zeedyk, getiteld ‘Making sense of trauma’, trauma leren begrijpen. Behalve dat deze handleiding de setting van het verhaal uitlegt, neemt ze de lezer bij de hand voor een dieper inzicht in de thema’s in het verhaal: hoe kunnen we het beste de signalen herkennen die kinderen afgeven, hoe kunnen we een helpende hand uitsteken, hoe kunnen we ze ondersteunen bij het omgaan met stress, verlies en eenzaamheid, en hoe kunnen we dit verhaal gebruiken als een verhaal over genezing? Alle thema’s die in het verhaal besloten liggen (zoals eenzaamheid, het ‘scannen’ van de horizon, zintuiglijke ervaringen, emotionele stormen, ademhalen, vertrouwen en hoop), worden in de handleiding zorgvuldig uitgewerkt en volwassenen krijgen suggesties aangereikt voor de kleine acties die ze kunnen inzetten om kinderen te helpen bij het omgaan met trauma.

De oproep in ‘The Little Iceberg’ om te leren zorgvuldiger naar onze jongsten te luisteren is onderdeel van de problematische context die wij als ‘adult supremacy’ aanduiden, een machtspositie waarin volwassen belangen bewust of onbewust het welzijn van het kind overtroeven. Als volwassenen nemen we bij voortduring besluiten voor onze kinderen. Vaak is dit natuurlijk onvermijdelijk in de fase waarin we ze grootbrengen en hun ontwikkeling begeleiden. Zou het echter kunnen zijn dat we onze machtspositie soms onbedoeld misbruiken? Zou het kunnen zijn dat we het vaak echt heel moeilijk vinden om goed te observeren en aandachtig te luisteren naar wat onze kinderen ons proberen te vertellen? Zou het kunnen zijn dat ze op veel jongere leeftijd in staat zijn goed hun eigen behoeften te kennen en zichzelf te begrijpen dan we als samenleving vaak denken? Zou het kunnen zijn dat we ze geregeld niet serieus nemen wanneer we dat wél zouden moeten doen en ze onderschatten wanneer we dat níet zouden moeten doen? Resultaten uit wetenschappelijk onderzoek wijzen in de richting van een complex proces van wederzijdse afhankelijkheid tussen het kind en de volwassene, waarbij het kind weet en in staat is te luisteren naar de volwassene en dat ook uitgebreid doet, terwijl wij als volwassenen vaak nog midden in het leerproces verkeren van hoe naar het kind te luisteren.

Door onze kinderen serieuzer te nemen wanneer ze proberen ons iets te vertellen of wanneer we het gevoel hebben dat ze iets voor ons verbergen, valt er voor ons allemaal veel te winnen. Door manieren te vinden waarop we onze kinderen op empathische wijze de hand kunnen reiken en door te proberen zicht te krijgen op wat er zich in hun leven afspeelt, kunnen we onze liefde tonen en ze een gevoel van veiligheid en geborgenheid geven, van waardering en verbondenheid. Door met zachtheid hun verdriet bespreekbaar te maken, erkennen we hoe indrukwekkend de ervaring van verlies vaak is. Dit ontroerende verhaal onderstreept nogmaals wat de waarde is van rustig aanwezig zijn en actief luisteren, van weten waar je op kunt letten en hoe je daarop kunt reageren. Het is van grote waarde als we voor het emotionele leven van onze kinderen oprechte interesse kunnen tonen en begrip zonder oordeel. Onze compassie en vriendelijkheid zijn enorm behulpzaam om onze kinderen zich ervan bewust te laten worden hoe waardevol ze zijn als mens en om hun zelfvertrouwen te ondersteunen. Dit verhaal plaveit de weg voor hoe we precies dát kunnen doen.

Samenvattend kunnen we stellen dat dit boek de samenleving helpt om te ingewikkelde emoties te begrijpen en daar adequaat op te reageren, dat het kinderen leert om hun eigen gevoelens te begrijpen en anderen om ondersteuning te vragen, dat het volwassenen helpt om gedragsuitingen te herkennen die wijzen op emotionele onrust en trauma in kinderen, of dat nu in de rol van ouder of docent is, en dat het een weg wijst naar het herstellen van de persoonlijke verbindingen via compassie en vriendelijkheid. We zijn van mening dat dit een boek is waar iedereen wat aan heeft, ieder kind, iedere ouder, iedere leerkracht, iedere professional in het veld. Dat is de reden dat we ons ten doel hebben gesteld het boek te vertalen en in Nederland uit te geven, het te beschikbaar te stellen voor scholen, kinderopvangcentra, huisartsenpraktijken en alle andere relevante omgevingen. We zullen je op de hoogte houden van hoe het daarmee staat.

Hier is de link naar meer informatie over en bestelmogelijkheden voor ‘The Little Iceberg’:

Onderstaand vind je twee reacties op het boek:  

“Wat een prachtig boek! De illustraties zijn zoo mooi. Een schitterende manier om kinderen door een traumatische ervaring heen te helpen, in het bijzonder ook verlies, ze te helpen begrijpen dat mensen die om hen geven er voor hen zijn om ze daarbij te ondersteunen en hoe ze dit kunnen doen. Het helpt ze om zich open te stellen en hulp te ontvangen. Prachtig geschreven en ontworpen.” 

“Dankjewel voor dit boek! Het sprak me heel erg aan, mij als mens die een dierbare naaste heeft verloren zonder een afscheid, en ook als zorgprofessional en boekenliefhebber. Ik denk dat het een heel waardevol instrument zal zijn bij het ondersteunen van gezinnen en de kinderen aan wie ik onderwijs geef. Zonder meer prachtig.”

Melting ‘The Little Iceberg’ – a children’s story about healing through connection

Today, we share with you a children’s story, written in a beautiful book, which turns out to be much more than that.

‘The Little Iceberg’ is connected baby’s first children’s book, carefully written by Nicky Murray and stunningly illustrated by Sylvia Lynch. Since it has come out, the book has seen unexpected success within the UK and other English-speaking countries, and has been picked up by parents, professionals and schools alike.

Nicky has been a primary and head teacher in Scotland for many years. During his teaching experience, he was struck by the amount of stress and fear that children often carry, and which adults often overlook. He decided to write this story as one way to help in regaining that lost connection for children who experienced various forms of emotional trauma. Sylvia is a lifetime artist who won the competition for illustrating the book, and we absolutely love the visual world she created, embedding the story in our imaginations so vividly.

‘The Little Iceberg’ is a powerful and creative story of an iceberg and a little bird set in the middle of the Arctic ocean.

  • The floating iceberg is a metaphor for a lonely and scared child, disconnected from the (social) world it belongs to, building a protective layer of thick ice to cope with the cold and hostile surroundings, and carrying a much larger burden underneath the visible surface. No one pays attention to the iceberg as it is just one of so many others, and everyone is scared of hitting its sharp edges and thick coat of coldness, although everyone maintaining so much distance is the last thing the iceberg wants.
  • The bird is a snow bunting, characteristic of the Arctic pole by relentlessly perching on ice shelves and burrowing itself in deep snow to stay warm, communicating through the most beautiful tunes. It represents the one who reaches out, who is not scared of being rejected, who finds the courage to show fierce compassion day after day, who eventually shows the iceberg that the world is not such a lonely place, that connecting to others helps in sharing the burden, that opening up and healing are possible, that freedom and happiness are also part of this world. We do not learn about her name, nor does the iceberg, for it does not matter who the bird is; it could be anyone – true kindness knows no demographics.
  • The Arctic sets the scene in a natural world of distant and unfamiliar land of ice, of an endless, deep and cold ocean, of storms and winds, representing the harsh and hostile world that trauma-loaded children who dissociated from their social world experience on a daily basis.

Importantly, the book comes with a companion guide written by the author, Nicky Murray, and our dear friend dr. Suzanne Zeedyk, entitled ‘Making sense of trauma’. Besides explaining the scene of the story, the guide takes the reader by the hand in understanding the themes that are implied in the story, how to make the best of it in recognizing the clues and reaching out to children, how to help them cope with stress, loss and loneliness, and how to use this story as a story of healing. All the themes implied in the story (such as loneliness, horizon scanning, sensory experiences, emotional storms, breathing, trust and hope) are elaborated in the companion guide and adults are provided with small action steps that can help children in coping with trauma.

This call and motivation to learn how to listen more closely to our little ones that ‘The Little Iceberg’ puts forward is embedded in a problematic context of what we have coined as ‘adult supremacy’, a power position in which adult interests consciously or unconsciously trump child wellbeing. As adults, we are constantly making decisions for our children. This is, of course, often inevitable in raising children and guiding them in their development. Is it possible, however, that, inadvertently, we take too much advantage of this power position we have? Is it possible that we often find it truly difficult to observe and listen to what they are trying to tell us? Is it possible that they are capable of clearly knowing their needs and understanding themselves much sooner than we think as a society? Is it possible that, regularly, we are not taking them seriously when we should, underestimate them when we shouldn’t? The scientific evidence points to a complex process of interdependency between the child and the adult, where children know how to listen to us and do so extensively, and it is us who are still learning how to listen to them.

By taking our children more seriously when they are trying to tell us something or when we feel that they are hiding something, we all stand a lot to gain. By finding a way to empathically reach out to our children and to learn what is going on in their lives, we can show our love for them and make them feel safe and secure, valued and connected. By gently addressing their sadness, we validate the often impressive experience of loss. This moving story underlines once more the value of quiet presence and active listening, of knowing what to look for and how to react. A genuine interest and non-judgemental understanding of our children’s emotional life, expressed through compassion and kindness, will go a long way to make them aware of how precious they are as a human being and to support their self-confidence. This story paves a way of how to do just that.

In short, it is a book about supporting society to understand and respond to difficult emotions, about teaching children to understand their feelings and reach out to others, about helping adults recognize behavioral signs of emotional disturbances and trauma in children either as parents or as teachers, about showing a way to rebuild lost connection through compassion and kindness. We really think that this book is for everyone, for every child, parent, teacher, professional out there. Therefore, we have made it part of our mission to translate the book and bring it to the Netherlands, share it in schools, in nursery homes, in general practitioner centers, all across the relevant fields. We will keep you posted on that process.

Here is the link to more information and purchasing of ‘The Little Iceberg’.

Here are two examples of users reviewing the book:  

“What a lovely book! Illustrations are beautiful. Wonderful way of helping children through a traumatic experience and particularly loss, helping them to understand that people who care for them are there to help them through it and how they can do this. Helping them to open themselves up to receiving help. Beautifully written and produced.” 

“Thank you for this book! It spoke to me as a person who lost someone close to me without a goodbye, and also as a practitioner and a book lover. I think it will be a very valuable tool when supporting families and the children that I teach. Simply beautiful.”

Van kindertijd naar levensgeluk! (English below)

Heb je je ooit afgevraagd waarom je je sommige dingen uit je kindertijd heel levendig herinnert en andere niet? Reflecteer je weleens op hoe je bent opgegroeid tot de volwassene die je vandaag de dag bent? Overkomt het je soms dat je ernstig twijfelt aan je vaardigheid om dingen gedaan te krijgen, ondanks je kwaliteiten en gewoonlijk het bewijs van het tegendeel? Erger je je bij vlagen aan hoezeer je je kunt ergeren? Word je af en toe overvallen door een gevoel van eenzaamheid dat uit het niets lijkt te komen? Ben je bij tijd en wijle geneigd tot negatieve zelfpraat?

Vanuit ACE Aware NL zouden we voor dit soort vragen graag meer aandacht zien ontstaan, zowel in de wetenschap als in de samenleving in bredere zin, omdat de processen die met deze vragen verbonden zijn, vaak een link blijken te hebben met ervaringen in de kindertijd. De wijze waarop je als kind de wereld ervaart, waarop er met je wordt omgegaan, en de relatie die je opbouwt met de mensen die het dichtst bij je staan, blijken vaak de drijvende kracht te zijn achter hoe je blik op de wereld en je gedrag tot uiting komen. In diverse wetenschappelijke disciplines hebben grote aantallen studies getracht vast te stellen hoe deze ontwikkelingsprocessen in hun werk gaan.

Het geval is echter dat veel van de literatuur en het onderzoek onder allerlei groepen in bevolking dat erop is gericht om de inzichten rondom Adverse Childhood Experiences (ACE’s, ongunstige ervaringen in de kindertijd) te vergroten, is gebaseerd op tamelijk droge en cijfermatige analyses. Vragen als ‘hoe vaak komen ze werkelijk voor in de algemene bevolking’, ‘hoezeer beïnvloeden ze het functioneren van volwassenen in het heden’ en ‘wat zijn de belangrijkste ontdekkingen die we kunnen gebruiken om ACE’s te voorkomen’ worden nu grotendeels beantwoord via kwantitatieve enquêtes en tabellen. Zo koppelen onderzoekers bijvoorbeeld scores op een internationaal gebruikte ACE-scorelijst (persoon X voldoet aan de criteria voor N-aantal ACE’s) aan (langetermijn)metingen of observaties van stoornissen, ziektebeelden of risicogedrag later in de volwassenheid.

Wij vinden dat deze manier van het bestuderen van het belang van de vroege jaren voor de menselijke ontwikkeling in het algemeen en voor ACE’s in het bijzonder, geen recht doet aan meer diepgaande, persoonlijke, verhalende inzichten. We zien het pad van een mensenleven als te kleurrijk, te veelzijdig en te uniek om het samen te vatten in hokjes die je moet aanvinken, in vooraf vastgestelde categorieën en in omschrijvingen waarmee wetenschappers op de proppen komen, hoe toepasselijk die hier en daar ook mogen zijn. Waar wij heel graag meer over te weten willen komen, is hoe jij zelf de link zou omschrijven tussen je vroege jaren en je huidige zelf. We nodigen je daarom uit om iets lekkers te drinken te pakken, er op je gemak voor te gaan zitten op een plek waar je je prettig voelt, en herinneringen op te halen. Hoe was je kindertijd voor jou? Hoe veilig en geborgen voelde je je? Welke hindernissen wierp je kindertijd voor je op? Wie maakte voor jou een wezenlijk verschil in het overwinnen van de moeilijkste omstandigheden? Wie was degene die jou werkelijk zag zoals je bent?

Kwalitatieve onderzoeksmethodes zoals enquêtes met open vragen, diepte-interviews en themagesprekken hebben een geschiedenis waaruit blijkt dat ze de diepere lagen meer zichtbaar kunnen maken. Vanuit dat idee sluiten we ons vandaag aan bij internationale collega’s die aanmoedigen tot het gebruik van kwalitatieve inzichten en het gebruik van meerdere methodes om dit onderwerp te onderzoeken; we doen dat door een online-vragenlijst beschikbaar te maken met de titel ‘Van kindertijd naar levensgeluk’, ‘From Childhood to Life Happiness’. De vragenlijst is zowel in het Nederlands als het Engels geschreven en is bedoeld voor zowel leken als professionals op dit gebied. Er zijn zowel bondige gesloten vragen als verdiepende open vragen. We denken dat de lijst kort genoeg is om niet te veel tijd van je te vragen, en gedegen genoeg om je de zo gewenste ruimte te geven voor een genuanceerd beeld van je persoonlijke ervaringen. We benadrukken dat de vragenlijst volledig anoniem is en we hopen dat dat gegeven je tot steun is bij het open omschrijven van wat destijds belangrijk was voor je leven van nu. Het doel is de vragenlijst breed in Nederland verspreid te zien raken, zodat de resultaten een eerlijke weergave vormen van de inzichten van zoveel mogelijk mensen aangaande de link tussen de kindertijd en de volwassenheid.

We kijken uit naar je antwoorden, die via meer persoonlijke inzichten en nog weinig verkende contexten een waardevolle bijdrage zullen leveren aan de wetenschappelijke kennis over hoe belangrijk onze vroege levensjaren en onze liefdevolle relaties met anderen werkelijk zijn.
Bij voorbaat veel dank voor je oprechte gedachten en je vertrouwen in onze inspanningen om ze in te zetten ten gunste van een ieders reis ‘van kindertijd naar levensgeluk’!

From Childhood to Life Happiness!

Have you ever wondered why you remember some childhood memories vividly, and others not? Do you ponder about how you grew up into the person you are today? Does it happen to you that you seriously doubt your ability to get something done, despite your qualities and proof to the contrary? Do you ever get annoyed about how annoyed you can get? Are you sometimes struck by a sense of loneliness that seems to come out of nowhere? Do you often engage in negative self-talk?

These are among the types of questions that we, as ACE Aware NL, would like to see addressed more, both in science and society at large, because the processes linked to these questions often may turn out to have a link to childhood experiences. The way you experience the world as a child, the way you are treated, and the relationships you build with those closest to you, are a strong driver for how your worldviews and your behaviours manifest themselves. In several scientific disciplines, a large number of studies have tried to find out how these developmental processes work.

It so happens, however, that much of the literature and population-based research targeted at advancing our understanding of Adverse Childhood Experiences (ACEs) is based on rather dry and numerical research. Questions such as ‘how present are they actually in the general population’, ‘how much do they impact the functioning of adults in the present’ and ‘what are the key insights that we can use to prevent them from happening’, are currently answered largely through quantitative-based surveys and scales. To illustrate, researchers have been correlating scores on an internationally accepted ACE scale or quiz (person X matches the criteria for N number of ACEs) with (longitudinal) measurements or observations for disorders, diseases or risk behavior at a later stage in adulthood.

We feel that this way of studying the importance of early life for human development in general, and ACEs in particular, is missing some more in-depth, personal, narrative insights. We feel that human life trajectories are too colourful, too multi-faceted and too unique to be summarized by checkboxes, pre-defined categories and descriptions researchers come up with, however applicable they may seem here and there. What we would love to learn about, is how you, yourself, would describe the link between your early years and your current self. We therefore invite you to make yourself a soothing drink, sit down at ease in a place where you feel comfy, and take a trip down the memory lane. What was your childhood like for you? How safe and secure did you feel? What barriers did it throw on your path? Who made a difference for you in overcoming the most difficult circumstances? Who was that one person that truly saw you for who you are?

Qualitative methods such as open-ended questionnaires, in-depth interviews and thematic conversations have a history of making these deeper layers more visible. As such, today we join international colleagues who encourage the inclusion of qualitative insights and the use of multiple methods to research this topic, by putting forward an online questionnaire entitled ‘From Childhood to Life Happiness’. The questionnaire is written in both Dutch and English and is meant for both lay persons and professionals. It includes both direct closed questions and exploratory open questions. We think it is short enough not to demand too much of your time, and thorough enough to give you the much needed space to provide a nuanced view of your personal experiences. We emphasise that the questionnaire is fully anonymous and hope that this will support you in writing openly about what was important then for your life now. The aim is to get the questionnaire circulating at a national level in the Netherlands, so that the results will be an honest reflection of as many different people and their insights into the link between their childhood and adulthood.

We look forward to your responses that will make a valuable contribution by giving a more personal insight and unexplored context to the scientific knowledge of how important our early years and our loving relationships truly are. Thank you very much in advance for your honest musings and your trust in our efforts to use them for the benefit of people’s journey ‘from childhood to life happiness’!